WSPOMNIENIA Z WOLONTARIATU W GRUZJI – MONIKA

ID), 'full' ); $url = $thumb['0']; $attachment_meta = wp_get_attachment_metadata( $post->ID ); ?>

Gruzja… Kilka dni temu wróciłam do Polski, do domu. Wydawać by się mogło, że szybko wpadłam w wir obowiązków, nowych wyzwań i codzienności, a jednak każdego dnia tęsknię do czasu tam spędzonego, do ludzi, których tam spotkałam. Gruzja wzbudza we mnie wiele pozytywnych odczuć i wspomnień. Odwiedzić ten kraj było moim marzeniem, a  jak to z marzeniami bywa najczęściej wtedy człowiek  ma masę pozytywnych wyobrażeń i oczekiwań, które rzeczywistość weryfikuje.

Mnie rzeczywistość w tym przypadku nie rozczarowała, a chyba nawet przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Ale po kolei. Lecąc do tego kraju moją największą obawą  był język, w jaki sposób będę się w stanie skomunikować. Wiedziałam, że mieszkańcy Gruzji posługują się w większości zarówno językiem gruzińskim,  jak i rosyjskim, którego podstawy próbowałam opanować, ale moja znajomość tego języka pozostawiała wiele do życzenia.  No i już na samym początku miłe zaskoczenie,  Lasha, który był naszym przewodnikiem i opiekunem przez miesiąc pobytu w Gruzji  mówi po polsku, więc szybko się okazało, że pierwsza obawa była zupełnie niepotrzebna. Nadal zostawał jeszcze niepokój jak się dogadam  z pozostałymi pracownikami centrum czy podopiecznymi. Szybko się jednak okazało, że bariera językowa między ludźmi w gruncie rzeczy nie istnieje, a uśmiech naprawdę skraca dystans. Jak dla mnie niesamowitym doświadczeniem było odczucie jak ogromną radość można sprawić drugiemu człowiekowi po prostu tym, że się Jest. Teraz jak o tym piszę  brzmi to trochę jak oczywisty banał. Ale  patrząc  na to z perspektywy  wydaje mi się, że my ludzie zagonieni za „ważnymi sprawami” niestety często o tym zapominamy, a nawet jak już spotkamy się z drugim człowiekiem  wydaje nam się, że musimy zrobić coś niezwykłego albo powiedzieć coś super mądrego, żeby to spotkanie miało sens, a ja właśnie nauczyłam się, że to nieprawda – wystarczy Być.

 Jak już wspominałam o weryfikacji oczekiwań z rzeczywistością,  kolejna kwestia – to zadania, które mieliśmy do wykonania. Spodziewałam się, że będą one bardzo konkretne i „mierzalne”. Co przez to rozumiem? Rzeczywistość, w której żyję na co dzień, najczęściej stawia przede mną problemy i wyzwania, które ktoś inny w łatwy sposób będzie mógł ocenić – czy i jak je wykonałam. W związku z tym w podobny sposób wyobrażałam sobie nasze zadania w ramach wolontariatu, że dostaniemy przysłowiowy „ogródek do przekopania”, wytyczony dokładnie początek i koniec, coś, co ktoś będzie mógł łatwo zweryfikować, a tu znowu niespodzianka… Okazało się, że najważniejsze to po prostu Być.  Posiedzieć z kimś na ławce, potrzymać za rękę, potowarzyszyć podopiecznym podczas warsztatów terapii zajęciowej, mimo że często w przeciwieństwie do Nich nie miałam pojęcia w jaki sposób nawlekane-moim zdaniem- bezładnie koraliki stawały się nagle krokodylem albo jakimś innym dziełem sztuki.

 

Pojechałam na wolontariat, żeby podzielić się odrobiną siebie- tym co potrafię, czasem, uśmiechem, ale to co otrzymałam w zamian  przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Nieraz słyszałam  takie opinie, że im więcej dajesz, tym więcej otrzymujesz, ale dopiero jak osobiście tego doświadczyłam, to naprawdę zrozumiałam to stwierdzenie.

Wyszło tu bardzo cukierkowo… Jasne, że były różne chwile – lepsze i gorsze i zmęczenie czasem dopadało, ale jak się widziało uśmiechy na twarzach podopiecznych, to wszystko inne za chwilę szło w zapomnienie. Mam nadzieję, że te  pozytywne doświadczenia dały mi na tyle energii, że będę potrafiła dalej dostrzegać i wprowadzać w życie te „małe-wielkie rzeczy”  w swojej zaganianej codzienności.

Monika Kozłowiec

POZOSTAŁE AKTUALNOŚCI

17 stycznia 2018 Świąteczne spotkanie  Fundacji Pro Spe Zapraszamy do Pod koniec ubiegłego roku miałam okazję uczestniczyć w  Świątecznym  Spotkaniu Fundacji  Pro Spe. Byłam zaskoczona jak wiele osób poj...Czytaj więcej
5 grudnia 2017 Fundacja Pro Spe na wyspach 🙂 Kochani! Z radością chcemy poinformować WAS, że oddział naszej fundacji powstał w Anglii 🙂 Cieszymy się, że Polacy w tej części Europy postanowili otworzy...Czytaj więcej
4 grudnia 2017  Spotkanie Fundacji z uczniami w Krzemienicy O tym, że pomaganie łączy i otwiera na drugiego człowieka mieli okazję przekonać się uczniowie z Zespołu Szkół w Krzemienicy. Nasza Fundacja zaw...Czytaj więcej
27 listopada 2017 Pomoc dla Gruzji z I Liceum Ogólnokształcącego  im. ks. Stanisława Konarskiego z Rzeszowa Okazuje się, że w naszej fundacji można „rozwinąć skrzydła”. Od początku roku szkolneg...Czytaj więcej
POKAŻ WSZYSTKIE AKTUALNOŚCI